„Jaki człowiek jest w stanie…

…prawdziwie spokojnie stać, prawdziwie spokojnie siedzieć,  prawdziwie spokojnie leżeć, nie bijąc się daremnie z myślami, na próżno, bo już za późno (i zawsze było za późno, i zawsze będzie za późno)?

 

Ten, który siebie poznał.

 

I wyskoczył z martwego, ze znanego, wskakując tym samym do żywego, do nieznanego.

I tu jego  poznawanie siebie, żywego siebie, wciąż innego siebie, wciąż nowego i wciąż nieznanego siebie jest już nie kończące się. Stąd ma w co nieskończenie patrzeć, czemu się nieskończenie dziwić, czym się nieskończenie zachwycać, dokąd nieskończenie iść i żyć.


Dlatego oczy takiego człowieka nie tracą nigdy swego blasku. Są zawsze tak młode, jak oczy nowo rodzącego się dziecięcia.

„Oto wiersze pozostałe” – Edward  Stachura

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.